Noong nakaraang Sabado, kami at ang aming mga kaibigan ay nagpunta sa Texas Renaissance Festival sa bayan ng Plantersville may mahigit dalawang oras ang layo mula sa aming tirahan.  Kami ay naging saksi sa mga tanawin, kasuotan, tugtugin, laro at lasang (kultura sa madaling salita) kinagisnan ng mga taong ipinanganak noong ika-16 na siglo (Ang panahon ng Renaissance ay tumagal mula ika-15 hanggang ika-17 siglo).

Hindi ko na papakahabain pa ang panimula.  Narito ang mga eksenang tumambad sa amin sa mahigit pitong oras na pagbabad sa panahon ng Renaissance… (PS: Nilakihan ko na ang mga larawan kaya’t mukhang mahaba ang aking akda…well, napahaba nga yata. :D)

Mga magagarang kasuotan - Ikinagulat namin na kahit ang mga bumibisita sa festival ay nakagayak Renaissance (costume) din.  Ang iba’y nakita naming nagbibihis sa paradahan ng mga sasakyan at ang iba nama’y nagarikila sa may labas ng theme park.  Marami ding nagtitinda ng kasuotan sa loob ng festival.

Ang mamang ito ay hindi si Sting.  Pero kamukha ano?  Bahagi siya ng palabas na nagtatampok sa jousting.

Kung napanood ninyo ang pelikulang A Knight’s Tale na pinagbidahan ng yumaong si Heath Ledger, may mga taong nagpapakilala sa mga kalahok sa jousting.  Iyon ang papel ng babaeng nakasuot ng magarang kasuotan sa larawan.

Kngith in shining armor?  Hindi ba’t iyan kung minsan ang ginagamit na pantukoy ng mga kababaihan sa kanilang mga iniirog? Kiliiiig!

Ikinatuwa naming lubos ang panood ng jousting.  Ikalawang bahagi lamang ito ng palabas ngunit ito ang aming pinakaaabangan.  Hindi siya kasing “action packed” katulad ng sa pelikula at katulad ng aking inaasahan ngunit talagang nakapagbigay aliw sa lahat ng mga nanood.

Dahil ang Renaissance ay ang muling kapanganakan ng istoling klasiko (rebirth of the classics), maraming mga estatwa (sculptures) na may bahid ng istilo at kapanahunang Griego (Greek).

Para sa gustong makaalam sa kapalarang naghihintay sa kanila sa kinabukasan, tabi-tabi ang makukulay na tents kung saan may nagbabasa ng palad, tarot, mga bituin (Astrology) at pati siguro bolang kristal.

Ang mga gamit sa pakikipaglaban noong panahong iyon ay amin ring nasilayan.  Sa katunayan ang mga ito’y  ibinebenta bilang ala-ala (souvenir) sa pagdalo sa festival.  Mayroon ding mga espada na gawa sa matigas na foam at ang iba’y gawa sa kahoy.

Mga gayuma: pampabata, pampaganda, pampabango at kung anu-ano pa!  Pabango talaga ang mga itong isinasalin sa mga naggagandahang maliliit na bote puwedeng gamiting palawit ng kuwintas (pendant).

Nasubukang sumakay ng aking mag-ama sa isang camel sa tumataginting na  $4 bawa’t isa.  Hold-up!!!  Pero gusto talagang sumakay ng aking anak at dahil siya’y may kaliitan pa, hindi siya papayagang sumakay kung hindi may kasamang matanda.

May mga diwata (fairies) ring namimigay ng mahiwagang alikabok (fairy/pixie dust).  Hindi naman nila talaga binibigay, dahil magbabayad ka muna ng $1 para sa alikabok na iyong hihipan upang ikaw ay makapagbulong na kahilingan.  Pagkatapos ay bibigyan ka din ng diwata ng kristal. Hold-up ulit!  Pero di kami nagpabiktima…ang mga kasama lang namin.  Hahaha!  Mahirap pahindian ang mga anak. 

Kapag nakagawa ng matinding kasalanan, ito ang iyong aabutin…pagpugot sa ulo sa gitna ng plaza!  Iyan ang tagapugot (executioner) at ang kaniyang alalay.

Mahigit 300 ang mga larawang kuha ko mula sa festival.  Akin pang pinipili ang aking ipapakita sa mga susunod na araw. Nailathala ko na sa aking blog tungkol sa pagkain ang mga masasarap na pagkain sa festival.

Ang isa ko namang lahok para sa Litratong Pinoy ay pagpapaliwanang kung bakit sanay sa pagpapakuha ng litrato ang aking anak.

Mabuhay!

“Maalaala mo kaya? Ang sumpa mo sa akin? Na ang pagibig mo ay sadyang di magmamaliw?”

25 pounds ago Unang araw ng Pebrero ng taong 2001 nang ako’y pormal na yayaing magpakasal ng aking kasintahan ng mahigit pitong taon.  Pormalidad na lamanag ang pagyayayang ito at ang pagbibigay ng singsing dahil bago pa man ang araw na iyon ay nakapagpasya na kaming magpakasal sa susunod na taon.

Nakakalungkot! Ang payat namin noon!  Hahaha!

Pitong taon na ang nakalilipas simula ng araw na iyon ngunit tandang-tanda ko pa rin ang mga kaganapan.  Hindi “book worthy” ang aming proposal story.  Hehehe.  Maghapon kaming bumisita sa iba’t ibang simbahan sa Makati noon at naghahanap ng pagdarausan ng aming kasal.  Noong kinagabihan, dinala ako ng aking pinakamamahal sa Cafe Maestro sa Reposo (bago na yata ang pangalan ngayon) para sa isang romantikong paghahapunan.  Tinulungan siya ng isa naming matalik na kaibigan na mai-reserve ang ikalawang palapag ng restaurant para lamang sa aming dalawa. Alam ko na siyempre na iyon na ang gabi.  Bwahahaha!  Habang hinihintay ang aming inorder na pagkain, itinanong na nga ang mahiwagang tanong sabay bigay ng singsing.  May I cry ako siyempre matapos sambitin ang matamis na oo. :D  Pagkatapos ay dumating ang waiter at iniabot sa akin ang mga bulaklak (ang sweet ng waiter ano?). Nagdessert kami pagkatapos sa lobby ng Shangri-la Makati at nang ako’y ihatid na sa aming tahanan, saka kami nagpicture taking!

Ika-5 ng Enero ng 2002 nang samahan ang aking engagement ring ng isang wedding ring…sagisag ng pagiibigang hindi magmamamaliw.

Oo, naaalala ko pa. At natitiyak kong naalala pa rin niya.

Larawan ng mga pinakamamahal na buhay sa iking puso’t isipan ang isa ko pang lahok para sa Litratong Pinoy.

Mabuhay!

Kadiliman ang kailangan upang lubusang makagiliwan ang panonood ng Electric Parade sa Disney’s California Adventure.  Hindi siyempre maaappreciate ang naggagandahang makukulay na mga ilaw ng mga karosa kung tirik na tirik pa ang araw.

Nagsisimula na ang parada nang dumating kami sa isang kalyeng dadaanan nito sa loob ng theme park.  Agad na humanap ng lugar ang aking asawa at si Abby na may kalapitan sa daan.  Pinaupo ng aking asawa si Abby sa kaniyang mga balikat upang makita nitong maigi ang mga karosa.

Ako nama’y pumuwesto nang medyo malayo ng kaunti at naghanap ng matutungtungan.

Maraming taon  na ang nakalipas nang una akong makapanood ng Electric Parade.  High school pa lamang yata ako noon at wala pang California Adventure noon.  Sa Disneyland pa idinaraos ang parada.

Nakakatuwa na sa ikalawang pagkakataon ay kasama ko na ang aking asawa’t anak sa panood ng parada.

Magkatapat lamang ang California Adventure at Disneyland at mas maagang nagsasara ang California Adventure.  Ito ang kuha ko sa labas ng theme park, bago kami lumipat sa Disneyland para naman habulin ang Fireworks display.

Sa kadiliman lang maaappreciate ang pangitaing ito.

May mga palabas sa kadiliman rin kaming natunghayan sa Disneyland, ang isa ko pang lahok sa Litratong Pinoy.

Maligayang araw at mabuhay!

Liwanag ng haring araw ang bumati sa amin noong magpunta kami sa Sea World noong ika-5 ng Hulyo.  Damang-dama naman talaga ang init ng Tag-Init (Summer) dito sa Texas.  Kaya naman sa makailang punta namin sa Sea World, sa unang pagkakataon ay napagpasyahan naming magbabad sa Lost Lagoon ng Sea World.

Gagamitin ko na ang pagkakataon ito upang mailathala ang mga larawang kinuha namin noong araw na iyon.  Oktubre na at hindi ko pa nailalathala ang marami pang larawan noong Tag-Init!

Panangga sa liwanag ng araw ang pink shades ni Abby.

Hindi ba’t maliwanag pa sa sikat ng araw na magkamukha kaming mag-ina?

Talaga namang nagliwanag ang mukha ng mag-ama dala ng kanilang mga ngiti.

Sa aming pagtatampisaw sa tubig, disposable waterproof camera ang aming ginamit.  Ito ay natutunan namin sa aming mga kaibigang si Meeya at ang kaniyang asawa nang magkasama kami noong isang taon sa Schlitterbahn.

Narito ang mga kuha mula sa disposable camera.  Pasensya na sa hindi kagandahang quality ng mga larawan.  Pero ipinapangako kong maganda naman ang quality ng mga ngiti!

Ang sarap magbabad sa tubig!

Talaga namang nag-enjoy si Abby sa pagangkas sa mga naglalakihang mga salbabida (tube) at sa paglangoy mag-isa (salamat sa life vest!).

Kung minsa’y kumakandong siya sa akin at dalawa kaming nakaupo sa malaking tube.

Walang zoom ang  disposable camera.  Literal na close-up itong kuhang ito dahil talagang kinailangan kong ilapit ang camera kay Abby.

Tuwang-tuwang kaming dumaan sa ilalim ng mga sprinklers.

Maliwanag din ang ngiti ng mama na itinuturo ng arrow!  Nakisali sa picture! Hahaha!

Mabuti at nakahiligan ni Abby ang paglangoy.

Malapit na rin namin siyang ienroll sa swim class.

Ilang beses kaming umikot sa languyang ito sakay ng tube o paminsan minsa’y naglalakad sa tubig.

Nang magsawa sa lazy river, lumipat naman kami sa laruan ng mga bata.  At ito ang mga kuha doon…

Kulang ang 27 exposures sa akin.  Dahil bawa’t galaw ni Abby ay gusto kong kunan ng litrato.  Hindi ko tuloy nakuhanan ang wave pool. :D  Next year na lang ulit.  Sarado na ngayon ang Lost Lagoon ng Sea World dahil Fall na.

Sana ay naibigan ninyo ang mga larawan.

Mga bagay na nangangailangan at nagbibigay ng liwanag ang isa ko pang lahok sa LP.

Mabuhay!

Sa pagdiriwang ng kaarawan ng mga bata, hindi na bago ang pagkakaroon ng temang “Farm Party”.  Ngunit noong nakaraang Linggo, isang bago (bago para sa aming mag-anak!) Farm Party ang dinaluhan namin dahil unang-una sa lahat, ito’y literal na farm party na ginawa talaga sa farm.

Simple lang ang pagdiriwang ngunit masaya!  Isa sa mga talaga namang bagong palaro ay ang paghahanap ng mga premyo sa ilalim ng mga damo (hay).  Ayaw ni Abby noong una ang lumuhok at maghukay ng premyo sa damuhan.  Hahaha!  Hanggang sa tinulungan namin siya ng kaniyang ama at ipinakita kung ano ang dapat gawin.

Mayroon ding maliit na bouncer kung saan nagtatalon ang mga bata.  At siyempre, hindi kumpleto ang farm kung walang mga manok.  Ika nga ni Abby sa mga manok, “bok bok, bo-bo-bok!”

Mayroon ding stamp at tattoo section…

Opisyal nang tungkulin ng aking asawa ang paglalagay ng tattoo kay Abby.

Nagenjoy din ang mga bata ssa paglalagay ng mga tatak/stamps sa mga blangkong papel.

At ang pinakanagpasaya sa mga bata. ang pony rides!

May tatlong ponies sa farm na siyang salit-salit na sinakyan ng mga bata.

Makatlong ulit yatang sumakay ng pony si Abby.  Una niyang sinakyan ang kulay itim.

Mabuti at may mga nakatatandang humihila sa mga ponies. 

Sumunod namang sinakyan ni Abby ang puting pony.

May kapilyahan ang pony na ito.  At lagi ring gutom!

Ikinatakot ko na baka matapos ang party ay magpabili ng pony ang anak ko!  Hindi bale, maraming “My Little Pony” sa tindahan.

Matapos ang pagsakay-sakay sa kabayo, nauhaw ang alaga ko…hindi na bago ‘yun.  Hahaha!

Mahigit isang taon na kami sa Texas at patuloy pa rin ang pagdating ng mga bago at masasayang karanasan. :)  At natitiyak kong marami pang darating!

Isa pang bago DITO.

Mabuhay!